Rozważanie do liturgii z dnia 2026-09-25
O co proszę? O głęboką i wierną więź z Jezusem
Krzysztof Wons SDS/Salwator
Przeczytaj Ewangelię z dnia 2026-09-25
Usiądę blisko Jezusa, który modli się samotnie (w. 18). Będę kontemplował Jego skupienie, sycił się Jego wewnętrznym zatopieniem w obecności Ojca. Poproszę Go, aby pomógł mi odnaleźć ciszę i skupienie w mojej medytacji.
Wrócę z Jezusem do uczniów. Usłyszę pytanie, które Jezus zadaje po chwili: „Za kogo uważają Mnie tłumy?” (w. 18). Będę obserwował reakcje uczniów. Wsłucham się w ich odpowiedzi (w. 19).
Pomyślę, że Jezus podchodzi do mnie i zadaje mi podobne pytanie: „Za kogo uważają Go ludzie, z którymi żyję na co dzień?”. Przywołam najbliższe mi osoby. Kto z nich najbardziej zbliża mnie do Jezusa, a kto mnie od Niego oddala?
Wejdę w serdeczną bliskość z Jezusem. Pozwolę Mu, aby spojrzał mi prosto w oczy, głęboko w moje serce. Usłyszę Jego ciche, pełne miłości pytanie: „Kim jestem dla Ciebie...?” (w. 20).
Pozostanę z pytaniem Jezusa przez dłuższy czas. Pozwolę, aby penetrowało mój umysł, duszę i serce. Wsłucham się w moje wewnętrzne przeżycia. Odpowiem Mu zgodnie z prawdą, a nie tak, jak chciałbym, aby było.
Jezus przypomina mi, że droga do pełni życia prowadzi nieraz przez wiele cierpień (w. 22). Jakie odruchy serca i umysłu budzi we mnie zapowiedź jego męki. W szczerej rozmowie powiem Mu o swoich lękach, obawach, oporach.
Przylgnę do Jezusa całym sercem i będę powtarzał: „Cokolwiek się dzieje, wiem, że jesteś moim Zbawicielem. Ufam Tobie!”.
