Rozważanie do liturgii z dnia 2024-07-21
O co proszę? O głębokie doświadczenie prawdy, że Jezus troszczy się o mnie
Krzysztof Wons SDS/Salwator
Przeczytaj Ewangelię z dnia 2024-07-21
Wyobrażę sobie apostołów wracających z misji (w. 30). Będę chciał uczestniczyć w ich radości. Popatrzę na ich rozradowane twarze. Zobaczę, jak gromadzą się wokół Jezusa. Chcą podzielić się swoim pierwszym przeżyciem apostolskim.
Przywołam na pamięć moje pierwsze przeżycia z pracy apostolskiej lub pozytywne doświadczenie z drogi mojego powołania. Wrócę do uczucia radości, jakie mi wtedy towarzyszyło. Czy znajduję wieczorem czas, aby dzielić się z Jezusem moimi przeżyciami?
Zwrócę uwagę na zatroskanie i delikatność Jezusa (ww. 31-32). Pierwszy zauważa zmęczenie apostołów, że nie mają czasu nawet na posiłek. Podpowiada im, aby udali się na miejsce pustynne i odpoczęli. Udaje się razem z nimi.
Przypomnę sobie sytuacje z mojego życia, kiedy czułem się przepracowany, wyczerpany psychicznie i fizycznie. Kto mi wtedy pomógł? Jak spędzam czas, kiedy jestem zmęczony? Czy potrafię zaplanować dla siebie „dni pustyni”? Jak wyglądają moje coroczne rekolekcje?
Będę obserwował tłum ludzi biegnących za Jezusem z wszystkich miast (w. 33). Spróbuję wczuć się w ich wewnętrzną pasję szukania Jezusa. Czy jest we mnie głód Jezusa? Jaki konkretny wysiłek podejmuję, aby Go spotkać?
Gdy Jezus dobijał do brzegu, tłumy już czekały na Niego (w. 34). Zobaczę spojrzenie Jezusa, jak ogarnia Go litość na widok przybyłych ludzi. Znał ich samotność, zagubienie i duchowy głód. Zaczął ich nauczać. Jezus lituje się nad każdą moją biedą. Zawsze mogę liczyć na Jego słowo umocnienia.
W serdecznej rozmowie z Jezusem powierzę Mu całą moją przyszłość. Poproszę Go, aby chronił mnie przed zagubieniem i aby w chwilach bezradności posyłał mi dobrych pasterzy. Będę modlił się wersetem z Psalmu: „Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego!” (Ps 23, 1).
