4 października 2019

Piątek, XXVI Tydzień zwykły
Rok C, I

Wspomnienie św. Franciszka z Asyżu

O co proszę? O żarliwość i cierpliwość w codziennym nawracaniu się

Poproszę Ducha Świętego o głębokie przeżycie prawdy, że Jezus zna mnie do końca; zna każdy szczegół z historii mojego życia. Zna moje wierności i niewierności. Chce, abym stanął w prawdzie o moim grzechu.

Uświadomię sobie, że Jezus widzi moją zatwardziałość, przez którą nie dopuszczam do siebie Jego światła. Jaką łaskę najbardziej zaniedbuję? Usłyszę, jak Jezus mówi mi „biada” (w. 13). Kocha mnie bezgranicznie i chce skruszyć we mnie „skorupę” złych przyzwyczajeń.

Zapytam siebie szczerze wobec Jezusa: Czy pragnę nawrócenia we wszystkich sferach mego życia? Czy są we mnie takie „miejsca”, z których wypieram pragnienie przemiany? Jeśli tak, zaproszę w nie Jezusa, aby pomógł mi podjąć radykalne decyzje.

Nawrócenie prowadzi przez drogę pokuty (w. 13). Zapytam siebie, jakie praktyki pokuty najbardziej mi pomagają w nawróceniu? Jak często z nich korzystam? Co chciałbym zmienić?

Jezus strofuje Kafarnaum, które czeka na niewiadomo jakie łaski. Przestrzega, że takie czekanie prowadzi do Otchłani (w. 15). Uświadomię sobie łaski, które codziennie otrzymuję. Co przeważa we mnie: żarliwość czy obojętność?

Wokół mnie żyją osoby, które posyła mi Jezus (w. 16). Może posłużyć się nimi, aby spotkać mnie z prawdą o moim życiu. Kto w ostatnim czasie staje się dla mnie najsilniejszym głosem napomnienia? Jak na niego odpowiadam?

Zwrócę uwagę na uczucia, które zrodziły się we mnie w tej medytacji. Przyznam się zwłaszcza do tych, które kuszą do gardzenia nawróceniem, czy do gardzenia sobą. Będę wołał do Jezusa: „Wróć mi serce pokorne i cierpliwe w nawracaniu się”.

Krzysztof Wons SDS/Salwator