13 sierpnia 2020

Czwartek, XIX Tydzień zwykły
Rok A, II

Dzień Powszedni albo wspomnienie świętych męczenników Poncjana, papieża, i Hipolita, prezbitera

O co proszę? O serce wolne od pretensji i złości, zdolne do przebaczania każdemu

Spróbuję wczuć się w stan ducha Piotra, który pyta Jezusa: „Ile razy mam przebaczyć?” (w. 21). Jego pytanie zdaje się sugerować, że komuś już wielokrotnie przebaczał i wszystko na nic.

Przypomnę sobie sytuacje, w których tracąc cierpliwość, pytałem: „Ile jeszcze razy będę przebaczał?”. Jezus mówi do mnie: „Zawsze” (w. 22). Powiem Mu o moich najtrudniejszych relacjach, w których boję się kolejnego zranienia, obawiam się, że moja dobroć będzie odrzucona.

Jezus opowiada przypowieść, aby pomóc mi przyjąć trudne słowa o przebaczeniu. Jest to przypowieść o mnie, o moim życiu, o moich „długach” i moich „dłużnikach” (ww. 23-35). Będę prosił Go, aby swoim słowem uzdrowił mnie i moje myślenie.

„Panie, miej cierpliwość nade mną...” (w. 26). Uświadomię sobie moje największe błędy, upadki, grzechy, których sam sobie nie potrafi łem wybaczyć. Zobaczę cierpiącego Jezusa, który czekał cierpliwie na moje nawrócenie.

„Pan ulitował się...” (w. 27). Przypomnę sobie sytuacje, w których głęboko doświadczyłem Jego cierpliwości, delikatności, przebaczenia i miłosierdzia. Wrócę pamięcią do konkretnych wydarzeń. Powiem o nich Jezusowi. Uwielbię Go.

„Czyż więc i ty nie powinieneś był się ulitować...” (w. 33). Jezus miłosierny patrzy nie tylko na mnie, ale także na ludzi, którzy mnie ranią. Będę Go prosił, aby nauczył mnie patrzeć na moich krzywdzicieli Jego oczami.

Ojciec nie może uzdrowić mojego serca, jeśli odrzucam pragnienie przebaczenia innym (w. 35). Będę wołał: „Ojcze, daj mi serce zdolne przebaczać pomimo wszystko!”.

Krzysztof Wons SDS/Salwator