Biblia Tysiąclecia →

Mądrość Syracha →

Rozdział 48

Eliasz

¹ Następnie powstał Eliasz, prorok jak ogień,
a słowo jego płonęło jak pochodnia.
^2 1 On głód na nich sprowadził,
a swoją gorliwością zmniejszył ich liczbę.
³ Słowem Pańskim zamknął niebo,
z niego również trzy razy sprowadził ogień.
⁴ Jakże wsławiony jesteś, Eliaszu, przez swoje cuda
i któż się może pochwalić, że tobie jest równy?
⁵ Ty, który ze śmierci wskrzesiłeś zmarłego
i słowem Najwyższego² wywiodłeś go z Szeolu.
⁶ Ty, który zaprowadziłeś królów na zgubę,
zrzucając z łoża okrytych chwałą³.
⁷ Ty, któryś na Synaju otrzymał rozkaz wykonania kary,
i na Horebie wyroki pomsty⁴.
⁸ Ty, który namaściłeś królów jako mścicieli,
i proroka, następcę po sobie⁵.
⁹ Ty, który zostałeś wzięty w skłębionym płomieniu,
na wozie, o koniach ognistych⁶.
¹⁰ O tobie napisano, żeś zachowany⁷ na czasy stosowne,
by uśmierzyć gniew przed pomstą⁷,
by zwrócić serce ojca do syna⁷,
i pokolenia Jakuba odnowić.
¹¹ Szczęśliwi, którzy cię widzieli,
i ci, którzy w miłości posnęli,
albowiem i my na pewno żyć będziemy⁸.

Elizeusz

¹² Gdy Eliasza zakrył wir powietrzny,
Elizeusz został napełniony jego duchem.
Za dni swoich nie lękał się [żadnego] władcy
i nikt nie osiągnął nad nim przewagi⁹.
¹³ Nic nie było zbyt wielkie dla niego
i w grobowym spoczynku ciało jego prorokowało¹⁰.
¹⁴ Za życia czynił cuda
i przy śmierci jego działy się rzeczy przedziwne.

Niewierność i kara

¹⁵ Mimo to jednak lud się nie nawrócił
i nie odstąpił od swoich grzechów.
Został przeto uprowadzony daleko od swej ziemi
i rozproszony po całym świecie.
¹⁶ Ostała się tylko mała Reszta¹¹ ludu
i panujący z domu Dawidowego;
jedni z nich czynili to, co było Panu przyjemne,
a inni namnożyli grzechów.

Ezechiasz i Izajasz

¹⁷ Ezechiasz obwarował swe miasto,
wprowadził wodę do jego środka,
wykuł żelazem skałę
i pobudował cysterny na wodę¹².
^18 13 Za jego dni przybył Sennacheryb
i posłał rabsaka.
Ten podniósł swą rękę przeciw Syjonowi
i w pysze swojej się chełpił.
¹⁹ Wtedy zadrżały ich serca i ręce
i chwyciły ich bóle jak u rodzących.
²⁰ Wzywali Pana miłosiernego,
wyciągając do Niego swe ręce,
a Święty z nieba wnet ich wysłuchał
i wybawił przez Izajasza.
²¹ Poraził obóz Asyryjczyków:
wytracił ich Jego anioł.
²² Albowiem Ezechiasz czynił to, co było miłe Panu,
i trzymał się mocno dróg swego przodka, Dawida,
a wskazywał je prorok Izajasz,
wielki i godny wiary w swoim widzeniu.
²³ Za dni swoich cofnął słońce
i przedłużył życie królowi¹⁴.
²⁴ Wielkim duchem ujrzał rzeczy ostateczne
i pocieszył strapionych na Syjonie.
²⁵ Objawił to, co miało przyjść, aż do końca wieków,
i rzeczy zakryte wprzód, nim się stały.

Przypisy

1. Por. 1 Krl rozdz. 17 [->1 Krl 17,1]; 1 Krl 18,2.38; 2 Krl 1,9-13.
2. Por. 1 Krl 17,17-24.
3. Por. 1 Krl 21,17-24; 2 Krl 1,1-8.
4. Por. 1 Krl 19,9-18.
5. Por. 1 Krl 19,15-21. L. poj. wg hebr.
6. Por. 2 Krl 2,1-18.
7. "Zachowany" - popr. Wg hebr.; gr.: "w surowych pismach"; "pomstą" - mowa o sądzie Bożym, który jest jednym ze znamion czasów mesjańskich; "do syna": Ml 3,24.
8. Hebr. ma tylko "szczęśliwy, kto ciebie widział i umarł, i tyś szczęśliwy, bo żyjesz". Obecny tekst gr. wyraża wiarę w zmartwychwstanie.
9. Por. 2 Krl 2,9n; 2 Krl 6,16.32.
10. Por. 2 Krl 13,20n.
11. "Reszta" wg hebr.; gr.: "mała garstka".
12. Por. 2 Krl 20,20; 2 Krn 32,5.30; Iz 22,11.
13. Por. 2 Krl 18,13-19,37; Iz rozdz. 36n [->Iz 36,1].
14. Por. 2 Krl 20,5-11; Iz 38,4-8.21n.