Biblia Tysiąclecia →

Mądrość Syracha →

Rozdział 46

Jozue i Kaleb

¹ Dzielny w bitwie Jozue, syn Nuna,
następca Mojżesza na urzędzie prorockim,
stał się, stosownie do swego imienia¹,
wielkim przez to, że ocalił Jego wybranych,
że wywarł pomstę na opornych wrogach,
by wprowadzić Izraela w jego dziedzictwo.
² Jakże się wsławił, gdy podniósł swoje ręce
i gdy wyciągnął miecz przeciw miastom!^2
3 Któż pierwszy przed nim takim się okazał?
On bowiem prowadził wojny Pana!
^4 3 Czyż nie za jego sprawą zatrzymało się słońce
i jeden dzień stał się jakby dwa?
⁵ Wezwał Najwyższego Władcę,
gdy wrogowie parli na niego zewsząd,
i wysłuchał go Wielki Pan,
bo zesłał grad kamienisty o wielkiej sile.
⁶ Uderzył na wrogi naród
i rozgromił przeciwników na pochyłości,
aby poznały narody jego oręż,
że wojnę toczy wobec Pana.
⁷ I dlatego jeszcze, że Panu był doskonale posłuszny,
a za dni Mojżesza okazał swą dobroć,
on i Kaleb⁴, syn Jefunnego,
przez to, że stanęli przeciw zgromadzeniu,
powstrzymali lud przed grzechami
i uspokoili niegodziwe szemranie.
⁸ Oni dwaj tylko ocaleli
z sześciuset tysięcy pieszych
i zostali wprowadzeni do dziedzictwa,
do ziemi opływającej w mleko i miód⁵.
⁹ Pan dał Kalebowi siły,
które aż do starości z nim pozostały,
mógł bowiem wstąpić na góry kraju,
gdzie jego potomstwo otrzymało dziedzictwo,
¹⁰ tak że widzieli wszyscy synowie Izraela,
iż dobrze być Panu posłusznym.

Sędziowie

¹¹ I sędziowie - każdy według swego imienia -
których serce nie było niewierne
i którzy nie odwrócili się od Pana,
pamięć ich niech będzie błogosławiona,
¹² kości ich niech wypuszczą pędy⁶ ze swego miejsca,
aby byli wsławieni przez swoich synów.

Samuel

^13 7 Umiłowany przez swego Pana, Samuel,
prorok Pański, ustanowił królestwo
i namaścił władców nad Jego ludem.
¹⁴ Według Prawa Pańskiego sądził zgromadzenie,
nawiedził bowiem Pan Jakuba.
¹⁵ Przez swą prawdomówność okazał się rzeczywiście prorokiem,
a prawdziwość widzenia uznana została dzięki jego słowom.
^16 8 Wezwał Pana Wszechmogącego,
ofiarując Mu jagnię jeszcze ssące,
gdy zewsząd na niego nacierali wrogowie.
¹⁷ I zagrzmiał Pan z nieba,
a w potężnym echu dał słyszeć swój głos;
¹⁸ starł zwierzchników nieprzyjacielskich⁹
i wszystkich książąt Filistynów.
¹⁹ Przed czasem spoczynku wiecznego
oświadczył przed Panem i Jego pomazańcem:
«Pieniędzy ani niczego, ani sandałów
od nikogo nie wziąłem».
I nikt go nie mógł oskarżyć¹⁰.
²⁰ A nawet po swym zaśnięciu prorokował,
oznajmił los królowi
i z [głębi] ziemi głos swój podniósł
w przepowiedni, by usunąć nieprawość ludu¹¹.

Przypisy

1. Znaczy ono: "Jahwe jest zbawieniem".
2. Por. Joz 8,18n.26.
3. Por. Joz 10,12n.
4. Por. Lb 13,30-14,9.
5. Por. Lb 14,30; Joz 14,6-14.
6. Mowa o godnych następcach (por. Iz 66,14; Za 6,12).
7. Por. 1 Sm rozdz. 1 [->1 Sm 1,1]; 1 Sm 3,19n; 1 Sm 8-10; 1 Sm 16,13.
8. Por. 1 Sm 7,9-13.
9. Popr. wg hebr.; gr.: "Tyru", o czym 1 Sm nic nie mówi.
10. Por. 1 Sm 12,1-5.
11. Por. 1 Sm 28,6-25.