Biblia Tysiąclecia →

Mądrość Syracha →

Rozdział 43

¹ Wspaniałość wysokości, sklepienie o przezroczystej jasności,
tak wygląda niebo - przepiękny widok.

Słońce

² Widok wschodzącego słońca mówi [nam],
że jest ono czymś najbardziej godnym podziwu, dziełem Najwyższego.
³ W południe wysusza ono ziemię,
a któż może wytrzymać jego upał?
⁴ Jak rozżarza się podmuchem piec, przy pracach wymagających żaru,
tak słońce trzy razy mocniej rozpala góry,
wydaje ognistą parę,
a świecąc promieniami, oślepia oczy.
⁵ Wielki jest Pan, który je uczynił
i na którego rozkaz spieszy się ono w swoim biegu.

Księżyc

⁶ Księżyc też świeci zawsze w swojej porze,
aby ustalać czas i być wiecznym znakiem.
⁷ Księżyc wyznacza dni świąt,
to źródło światła, które się zmniejsza osiągnąwszy pełnię¹.
⁸ Miesiąc od niego ma swoje imię.
Zwiększając się dziwnie wśród odmian,
jest latarnią obozową wojska na wysokościach,
świecącą na sklepieniu niebieskim.

Gwiazdy

⁹ Wspaniałość gwiazd jest pięknością nieba,
błyszczącą ozdobą na wysokościach Pana.
¹⁰ Na polecenie Świętego trzymają się Jego wyroku
i nie nużą się odbywaniem swych straży.

Tęcza

¹¹ Patrz na tęczę i wychwalaj Tego, kto ją uczynił,
nadzwyczaj piękna jest w swoim blasku:
¹² otacza niebo kręgiem wspaniałym,
a napięły ją ręce Najwyższego.

Cuda natury

¹³ Rozkazem swoim rzuca On błyskawice²
i szybko wysyła pioruny, sługi swego sądu.
¹⁴ Przez Niego również otwierają się skarbce
i wylatują chmury jak ptaki.
¹⁵ Swą potęgą wzmacnia chmury
i bryły gradu zostają drobno pokruszone.
¹⁶ Na widok Jego zatrzęsły się góry,
a na rozkaz woli Jego wieje wiatr południowy.
¹⁷ Głos Jego grzmotu karci ziemię,
jak nawałnica wiatru północnego i kłębowisko wichru.
¹⁸ Rozrzuca On śnieg jak osiadające ptaki,
a jego opad jak chmara szarańczy.
Piękność jego bieli zadziwia oko,
a takim opadem zachwyca się serce.
¹⁹ On szron jak sól rozsiewa po ziemi,
który marznąc jeży się ostrymi kolcami.
²⁰ Gdy mroźny wiatr północny zawieje,
ścina się lód na wodzie
i kładzie się na całym zbiorniku wód,
przyodziewając go jakby pancerzem.
²¹ [Wicher] objada góry, wypala step
i jak ogień pożera świeżą zieleń.
²² Nagle lekarstwem na to staje się mgła,
a po upale rosa spadająca - pocieszeniem.
²³ Według swej myśli On ujarzmił odmęty wód
i osadził na nich wyspy.
^24 3 Ci, którzy pływają po morzu, opowiadają o jego niebezpieczeństwach,
i dziwimy się temu, co słyszą nasze uszy.
²⁵ A tam, tak nadzwyczajne i dziwne dzieła,
rozmaitość wszystkich zwierząt i świat potworów morskich!
²⁶ Dzięki Niemu też Jego posłaniec będzie miał szczęśliwą drogę,
bo słowo Jego wszystko układa.
²⁷ Wiele moglibyśmy mówić, ale do końca byśmy nie doszli,
zakończeniem zaś mów niech będzie: «On jest wszystkim!»^4
28 Jeżeli zechcemy jeszcze Go chwalić, gdzie siłę znajdziemy:
Jest On bowiem większy niż wszystkie Jego dzieła.
²⁹ Panem jest straszliwym i bardzo wielkim,
a przedziwna Jego potęga.
³⁰ Gdy wychwalać będziecie Pana, wywyższajcie Go,
ile tylko możecie, albowiem i tak będzie jeszcze wyższym,
a gdy Go wywyższać będziecie, pomnóżcie siły,
nie ustawajcie, bo i tak nie dojdziecie [do końca].
³¹ Któż Go widział i mógł to opowiedzieć,
i któż Go tak wysławił, jak tego jest godzien?
³² Istnieje wiele tajemnic jeszcze większych niż te,
widzimy bowiem tylko nieliczne Jego dzieła.
³³ Pan bowiem uczynił wszystko,
a bogobojnym dał mądrość.

Przypisy

1. Tłum. przypuszczalne ze względu na kontekst. Hebr. różnie tłum.
2. Popr. wg hebr.; gr.: "śnieg".
3. Por. Ps 104[103],25n; Ps 107[106],23-30.
4. Nie w sensie panteistycznym, lecz powszechnej przyczynowości. Bóg jest transcendentny: Syr 43,28.