Biblia Tysiąclecia →

Lamentacje →

Rozdział 4

PONIŻENIE JEROZOLIMY

Bolesne zmiany

Alef.

¹ Ach! Jakże sczerniało złoto,
zmieniło się złoto najczystsze!
Rozrzucone są święte kamienie
po rogach wszystkich ulic¹.

Bet.

² Szlachetni synowie Syjonu,
cenieni jak czyste złoto,
jakże są poczytani za garnki z gliny -
robotę rąk garncarza.

Gimel.

³ Nawet szakale pierś dają
i karmią swoje młode;
a Córa Narodu okrutna
jak struś na pustyni².

Dalet.

⁴ Z pragnienia język ssącego
przysechł do podniebienia;
maleństwa o chleb błagały -
a nie było, kto by im łamał.

He.

⁵ Ci, co jadali przysmaki,
mdleli na ulicach,
a strojni niegdyś w purpurę,
obrali leże na gnoju.

Waw.

⁶ Wyrósł grzech Córy mojego ludu
na zbrodnię Sodomy,
co padła w jednej chwili,
chociaż nie tknięta rękami³.

Skutki głodu

Zain.

⁷ Jej młodzieńcy⁴ nad śnieg jaśniejsi
i bielsi od mleka,
ciałem czerwieńsi nad koral,
wyglądali jak szafir.

Chet.

⁸ Pociemniał ich wygląd na węgiel,
na ulicy nie można ich poznać,
przylgnęła ich skóra do kości,
wyschła jak drewno.

Tet.

⁹ Szczęśliwsi mieczem zabici
niż ci, co pomarli z głodu,
którzy ginęli bezsilni
z braku płodów pola.

Jod.

¹⁰ Ręce czułych kobiet
gotowały swe dzieci:
były dla nich pokarmem w czas klęski
Córy mojego ludu⁵.

Gniew Boży

Kaf.

¹¹ Dopełnił Pan swej zapalczywości,
wylał żar swego gniewu;
na Syjonie rozpalił płomień,
by strawił jego fundamenty.

Lamed.

¹² Nie wierzyli królowie świata
i nikt z mieszkańców ziemi,
że ciemięzca i wróg się wedrze
do bram Jerozolimy⁶.

Wodzowie duchowi

Mem.

¹³ Z powodu grzechów jej proroków
i przestępstw jej kapłanów,
którzy w jej środku rozlali
krew sprawiedliwych⁷,

Nun.

¹⁴ po ulicach błądzili jak ślepi,
krwią obryzgani;
tak iż nie można było
dotknąć ich ubrań.

Samek.

¹⁵ «Uciekać!», wołano, «Nieczysty!»
«Uciekać!», «Nie tykać!»⁸
Gdy uciekli, błądzili wśród pogan,
nie mogli [tam] zamieszkać.

Pe.

¹⁶ Rozpędziło ich oblicze Pańskie,
już na nich nie patrzy;
nie ma się czci dla kapłanów
ani litości dla starszych.

Fałszywa ufność

Ain.

¹⁷ Dokąd mamy wyniszczać oczy
wypatrując na próżno pomocy?
Z utęsknieniem wyczekiwaliśmy narodu,
który nie mógł nas ocalić⁹.

Sade.

¹⁸ Śledzono nasze kroki,
niepodobna wyjść na nasze place.
Koniec nasz bliski, dni się wypełniły,
tak, nadszedł nasz koniec.

Ucieczka króla

Kof.

¹⁹ Prędsi byli nasi prześladowcy
od orłów w powietrzu,
pędzili za nami po górach,
w pustyni na nas czyhali.

Resz.

²⁰ Pomazaniec Pański¹⁰ - nasze tchnienie -
schwytany został w ich doły,
a myśmy o nim mówili: «W jego cieniu
będziemy żyć wśród narodów».

O karę na Edomitów

Szin.

²¹ Ciesz się i raduj, Córo Edomu,
mieszkanko krainy Us.
Przejdzie do ciebie ten kielich,
upijesz się i obnażysz¹¹.

Taw.

²² Córo Syjonu, twa złość już ustała,
[Pan] na wygnanie cię nie pośle.
A twoją złość ukarze, Córo Edomu,
i grzechy twoje odsłoni.

Przypisy

1. Przenośnie te objaśnia wiersz następny.
2. Zob. Hi 39,14nn.
3. Powiedzenie przysłowiowe; por. Rdz 19,24n; Iz 1,7-10.
4. Inni tłum.: "książęta". Por. Pnp 5,10.
5. Zob. Lm 2,20 wraz z przypisem.
6. Jerozolima była trudna do zdobycia.
7. Por. Jr 26,7-16.
8. Zachowanie się jak trędowatych (Kpł 13,45n).
9. Także prorocy zwalczali przymierza z obcymi narodami; por. Iz 30,1-7; Jr 34,18-22.
10. Por. 2 Krl 25,3-7; Jr 39,4-7; Jr 52,7-11. Wlg zdaje się odnosić ten tekst do Chrystusa Pana.
11. Zaciekli wrogowie (por. Ps 137[136],7; Ez 25,12nn) nie ujdą kary - przysłowiowej hańby (por. Rdz 9,21nn; Ha 2,15n).