Biblia Tysiąclecia →

Lamentacje →

Rozdział 3

SKARGA I POCIECHA

Pod ręką Bożą

Alef.

¹ Jam człowiek, co zaznał boleści
pod rózgą Jego gniewu;
² On mnie prowadził, iść kazał
w ciemnościach, a nie w świetle,
³ przeciwko mnie jednemu
cały dzień zwracał swą rękę.

Bet.

⁴ Zniszczył me ciało i skórę,
połamał moje kości,
⁵ osaczył mnie i nagromadził wokół
jadu i goryczy¹;
⁶ ciemność mi dał na mieszkanie,
tak jak umarłym na wieki.

Gimel.

⁷ Opasał mnie murem, nie wyjdę,
obciążył moje kajdany.
⁸ Nawet gdy krzyczę i wołam,
On tłumi moje błaganie;
⁹ głazami zagrodził mi drogi,
a ścieżki moje poplątał.

Dalet.

¹⁰ On dla mnie niedźwiedziem na czatach
i lwem w kryjówce;
¹¹ sprowadził mnie z drogi i zmiażdżył,
porzucił mnie w nędzy;
¹² łuk swój napiął i uczynił ze mnie
cel dla swej strzały.

He.

¹³ Sprawił, że tkwią w moich nerkach
strzały Jego kołczanu;
¹⁴ drwią ze mnie wszystkie narody²:
jam stale treścią ich pieśni,
¹⁵ On mnie nasycił goryczą,
piołunem napoił.

Waw.

¹⁶ Starł mi zęby na żwirze,
pogrążył mnie w popiół.
¹⁷ Pozbawiłeś mą duszę spokoju,
zapomniałem o szczęściu.
¹⁸ I rzekłem: «Przepadła moc moja
i ufność moja do Pana».

Jeszcze jest nadzieja

Zain.

¹⁹ Wspomnienie udręki i nędzy -
to piołun i trucizna;
²⁰ stale je wspomina, rozważa³
we mnie dusza.
²¹ Biorę to sobie do serca,
dlatego też ufam:

Chet.

²² Nie wyczerpała się⁴ litość Pana,
miłość nie zgasła.
²³ Odnawia się ona co rano:
ogromna Twa wierność.
²⁴ «Działem mym Pan» - mówi moja dusza,
dlatego czekam na Niego.

Polegać na Bogu

Tet.

²⁵ Dobry jest Pan dla ufnych,
dla duszy, która Go szuka.
²⁶ Dobrze jest czekać⁵ w milczeniu
ratunku od Pana.
²⁷ Dobrze dla męża, gdy dźwiga
jarzmo⁶ w swojej młodości.

Jod.

²⁸ Niech siedzi samotny w milczeniu,
gdy On na niego je włożył.
²⁹ Niech usta pogrąży w prochu!
A może jest jeszcze nadzieja?^7
30 Bijącemu⁸ niech nadstawi policzek,
niechaj nasyci się hańbą!

Kaf.

³¹ Bo nie jest zamiarem Pana
odtrącić na wieki⁹.
³² Gdyż jeśli uniży, ma litość
w dobroci swej niezmiernej;
³³ niechętnie przecież poniża
i uciska synów ludzkich.

Lamed.

^34 10 Gdy pod nogami się depcze
wszystkich jeńców kraju -
³⁵ gdy prawa ludzkie się łamie
w obliczu Najwyższego,
³⁶ gdy gnębi się w sądzie człowieka -
czyż Pan tego nie dostrzega?

Mem.

³⁷ Któż rzekł i stało się,
gdy Pan tego nie nakazał?
³⁸ Czyż nie pochodzi z ust Najwyższego
i niedola, i szczęście?
³⁹ Czemu się skarży człowiek żyjący?¹¹
Mąż - na [karę za] grzechy?¹¹

Wyznanie grzechów

Nun.

⁴⁰ Rozważmy, oceńmy swe drogi,
powróćmy do Pana;
⁴¹ wraz z dłońmi wznieśmy i serca
do Boga w niebiosach;
⁴² myśmy grzesznicy - odstępcy:
A Ty nie przebaczyłeś.

Skarga

Samek.

⁴³ Odziałeś się w gniew, by nas ścigać,
zabijałeś, nie miałeś litości.
⁴⁴ Ukryłeś się za obłokiem,
by prośba nie doszła.
⁴⁵ Uczyniłeś z nas śmieci, plugastwo
pomiędzy ludami.

Pe.

⁴⁶ Rozwarli na nas swe usta
wszyscy nieprzyjaciele -
⁴⁷ naszym działem trwoga i pułapka,
ruina i zniszczenie.
⁴⁸ Strumienie łez płyną mi z oczu
nad zniszczeniem Córy mego ludu.

Ain.

⁴⁹ Nie ustaje w płaczu me oko,
bo nie ma ulgi,
⁵⁰ póki nie spojrzy i nie zobaczy
Pan z niebios.
⁵¹ Oko me sprawia ból mojej duszy
z powodu córek mojego miasta.

Prośby wysłuchane

Sade.

⁵² Łowili mnie stale jak ptaka -
niesłusznie prześladujący;
⁵³ w jamie chcieli mnie zniszczyć:
rzucali na mnie kamienie;
⁵⁴ wody wezbrały ponad moją głowę:
rzekłem: «Jestem zgubiony».

Kof.

⁵⁵ Wzywałem imienia Twego, o Panie,
z przepastnej jamy,
⁵⁶ słyszałeś mój krzyk: «Nie zatykaj
uszu na moją prośbę!»
⁵⁷ Zbliżyłeś się w dniu, gdy Cię wzywałem,
rzekłeś - «Nie bój się!»

Prośba obecna

Resz.

⁵⁸ <Już kiedyś>, Panie, obroniłeś mą sprawę,
ocaliłeś mi życie;
⁵⁹ Panie, Ty widzisz mą krzywdę,
sprawę mą rozsądź!
⁶⁰ Ty widzisz całą ich żądzę zemsty,
wszystko, co przeciw mnie knują.

Szin.

⁶¹ Ty słyszysz obelgi ich, Panie,
wszystko, co przeciw mnie knują;
⁶² podstępne słowa mych wrogów,
cały dzień godzą we mnie;
⁶³ popatrz - czy siedzą, czy stoją¹²,
ja jestem treścią ich pieśni.

Taw.

⁶⁴ Oddaj im, Panie, zapłatę
według uczynków ich rąk:
⁶⁵ Ześlij ślepotę na ich serca
i na nich Twoje przekleństwo!
⁶⁶ Dopędź ich gniewem i wyniszcz
spod niebios <Twoich>, o Panie!¹³

Przypisy

1. Inni popr.: "opasał mi głowę udręką".
2. Tekst popr.; hebr. ma: "lud mój", co wolą niektórzy komentatorzy.
3. Wyraz różnie odczytywany, np. "pogrąża się", "wije się".
4. Tekst popr.; hebr. ma "żeśmy nie pomarli", co zachowuje Wlg.
5. Tłum. prawdopodobne.
6. Bojaźni Bożej; por. Syr 51,26; Jr 2,20.
7. Bo Boga zmusić nie można (por. Jl 2,14; Am 5,15).
8. Tzn. Bogu (por. Iz 50,6).
9. W hebr. brak dalszego ciągu. Niektórzy uzupełniają: "ludzi".
10. Aluzja do wrogów, którzy nadużyli praw, danych im przez Boga.
11. "Żyjący" - część rkp: "na Pana"; "Mąż... grzechy" - inni popr.: "niech opanuje swe grzechy".
12. Tzn.: "Czy pracują, czy odpoczywają".
13. Tekst popr. wg LXX, Wlg; hebr. ma: "niebios - Jahwe".