Biblia Tysiąclecia →

Księga Psalmów →

Psalm 6

PSALM 6¹

Błaganie o litość

¹ Kierownikowi chóru. Na instrumenty strunowe. Na oktawę. Psalm. Dawidowy.
² Nie karć mnie, Panie, w swym gniewie
i nie karz w swej zapalczywości.
³ Zmiłuj się nade mną, Panie, bom słaby;
ulecz mnie, Panie, bo kości² moje strwożone
⁴ i duszę moją ogarnia wielka trwoga;
lecz Ty, o Panie, jakże długo jeszcze...?
⁵ Zwróć się, o Panie, ocal moją duszę,
wybaw mnie przez Twoje miłosierdzie,
⁶ bo nikt po śmierci nie wspomni o Tobie:
któż Cię wychwala w Szeolu?^3
7 Zmęczyłem się moim jękiem,
płaczem obmywam co noc moje łoże,
posłanie moje skrapiam łzami.
⁸ Od smutku oko moje mgłą zachodzi,
starzeję się⁴ z powodu wszystkich mych wrogów.
⁹ Odstąpcie ode mnie wszyscy, którzy zło czynicie,
bo Pan usłyszał głos mojego płaczu;
¹⁰ Pan usłyszał moje błaganie,
Pan przyjął moją modlitwę.
¹¹ Niech się wszyscy moi wrogowie zawstydzą i bardzo zatrwożą,
niech odstąpią i niech się zawstydzą!

Przypisy

1. Ps 6 Także lamentacja indywidualna człowieka bliskiego śmierci. Przyjmuje on swoje cierpienie jako ojcowskie napomnienie pochodzące od Pana (por. Prz 3,12; Prz 19,18; Prz 29,17), prosząc jednocześnie o litość (por. Jr 10,24).
2. "Kości" oznaczają (podobnie jak "dusza" w w. 4) całego człowieka w jego cierpieniu fizycznym i duchowym.
3. ST nie miał jasnego pojęcia życia pozagrobowego. Zmarli przebywają w podziemnym Szeolu, prowadząc życie cieniów. Minimalna ich żywotność powoduje rozluźnienie kontaktu z Panem (Ps 88[87],11-13; Ps 115[113],17; Iz 38,18n), który jednak sprawuje władzę także nad podziemiem (Ps 139[138],8; Am 9,2; Hi 26,6).
4. Popr. wg przekł. staroż.; hebr. - 3 osoba.