Biblia Tysiąclecia →

Księga Psalmów →

Psalm 49

PSALM 49(48)¹

Zagadka powodzenia bezbożnych

¹ Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Psalm.
² Słuchajcie tego, wszystkiego narody,
nakłońcie uszu, wszyscy, co świat zamieszkujecie,
³ wy, niscy pochodzeniem, tak samo jak możni,
bogaty na równi z ubogim!
⁴ Moje usta wypowiedzą mądrość²,
a rozmyślanie mego serca - roztropność.
⁵ Nakłonię mego ucha ku przypowieści,
przy dźwięku liry wyjaśnię mą zagadkę³.
⁶ Dlaczego miałbym się trwożyć w dniach niedoli,
gdy otacza mnie złość podstępnych,
⁷ którzy ufają swoim dostatkom
i chełpią się z ogromu swych bogactw?
⁸ Nikt bowiem siebie samego nie może wykupić
ani nie uiści Bogu ceny swego wykupu
⁹ - jego życie jest zbyt kosztowne
i nie zdarzy się to nigdy⁴ -
¹⁰ by móc żyć na wieki i nie doznać zagłady.
¹¹ [Każdy] bowiem widzi: mędrcy umierają,
tak jednakowo ginie głupi i prostak,
zostawiając obcym swoje bogactwa.
¹² Groby są ich domami na wieki,
ich mieszkaniem na wszystkie pokolenia,
choć imionami swymi nazywali ziemie.
¹³ Bo człowiek nie będzie trwał w dostatku,
przyrównany jest do bydląt, które giną⁵.
¹⁴ Taka jest droga tych, co ufność pokładają w sobie,
i [taka] przyszłość miłośników własnej mowy.
¹⁵ Do Szeolu są gnani jak owce,
pasie ich śmierć⁶, zejdą prosto do grobu,
serca prawych zapanują nad nimi,
rano zniknie ich postać,
Szeol ich mieszkaniem.
¹⁶ Lecz Bóg wyzwoli moją duszę
z mocy Szeolu, bo mię zabierze⁷.
¹⁷ Nie obawiaj się, jeśli ktoś się wzbogaci,
jeżeli wzrośnie zamożność jego domu:
¹⁸ bo kiedy umrze, nic z sobą nie weźmie,
a jego zamożność nie pójdzie za nim⁸.
¹⁹ I chociaż w życiu sobie pochlebia:
«Będą cię sławić, że dobrześ się urządził»,
²⁰ musi iść do pokolenia swych przodków,
do tych, co na wieki nie zobaczą światła⁹.
²¹ Człowiek, co w dostatku żyje, ale się nie zastanawia,
przyrównany jest do bydląt, które giną.

Przypisy

1. Ps 49 Psalm mądrościowy, pokrewny Ps 73[72] [->Ps 73[72],1].
2. Mądrość w sensie praktycznym, tj. umiejętność roztropnego prowadzenia życia.
3. Nauczyciel wyjaśnia tajemnicę powodzenia bezbożnych w autorytatywnym pouczeniu mądrościowym. Przy dźwiękach instrumentów muzycznych głosili swoje słowo niekiedy prorocy (por. 1 Sm 10,5; 2 Krl 3,15).
4. Wiersz ten stanowi późniejszy dodatek. Człowiek nie może się wykupić od śmierci nawet za największe bogactwa.
5. Por. Koh 3,19-21; Koh 12,7.
6. Śmierć przedstawiona jest osobowo jako pasterz nad zmarłymi. Por. także przypis do Ps 6,6; oraz uosobienie śmierci w Oz 13,14; Jr 9,20.
7. Podobnie jak w Ps 16[15],10-11 (zob. przypis), chodzi o wyzwolenie Psalmisty ze sfery śmierci, zrozumiane w sensie nadzwyczajnego zabrania ze świata na wzór Henocha (Rdz 5,24) i Eliasza (2 Krl 2,7-12) albo w sensie zmartwychwstania ciał ludzi sprawiedliwych (Iz 26,19; Dn 12,2).
8. Por. w NT: Mt 6,19; Mk 4,19; Mk 8,36; Łk 16,19-31.
9. Tj. musi zstąpić do Szeolu tak jak wszyscy jego przodkowie.