Biblia Tysiąclecia →

Księga Psalmów →

Psalm 29

PSALM 29(28)¹

Majestat Boga wśród burzy

¹ Psalm. Dawidowy.
Przyznajcie Panu, synowie Boży²,
przyznajcie Panu chwałę i potęgę!
² Przyznajcie Panu chwałę Jego imienia,
na świętym dziedzińcu³ uwielbiajcie Pana!
³ Głos Pański⁴ ponad wodami,
zagrzmiał Bóg majestatu:
Pan ponad wodami niezmierzonymi!
⁴ Głos Pana pełen potęgi!
Głos Pana pełen dostojeństwa!
⁵ Głos Pana łamie cedry,
Pan łamie cedry Libanu⁵,
⁶ sprawia, że Liban skacze niby cielec
i Sirion niby młody bawół⁶.
⁷ Głos Pana rozsiewa ogniste strzały,
⁸ głos Pana wstrząsa pustynią,
Pan wstrząsa pustynią Kadesz.
⁹ Głos Pana zgina dęby,
ogałaca lasy⁷:
a w Jego pałacu wszystko woła: «Chwała!»
¹⁰ Pan zasiadł [na tronie] nad potopem
i Pan zasiada jako Król na wieki.
¹¹ Niech Pan udzieli mocy swojemu ludowi,
niech Pan błogosławi swój lud, darząc go pokojem⁸.

Przypisy

1. Ps 29 Hymn sławiący wielkość Boga, przejawiającą się w siłach natury. LXX przeznacza go na Święto Namiotów.
2. Mowa o duchach, które sprawują służbę liturgiczną w pałacu Pana (w. 9) i otaczają Jego tron (por. 1 Krl 22,19; Iz 6,2-3; Hi 1,6; Hi 2,1; Hi 38,7; Ps 89[88],7; Ps 103[102],20; Ps 148,1-2).
3. Wg przekł. staroż. Teksty ugaryckie używają tego zwrotu w sensie: "gdy on się ukaże", co inni tu przyjmują.
4. Grzmot gwałtownej burzy, która rozpoczyna się nad morzem i postępuje ku południowi. Por. Iz 30,30.
5. Drzewa te były uważane w starożytności za symbol potęgi i niezniszczalności; tutaj oznaczają potężnych nieprzyjaciół (por. Iz 2,12nn; Za 11,1).
6. Góry drżą na odgłos grzmotu, symbolizującego potęgę Pana.
7. Por. Iz 10,33. Inni tłum. za hebr.: "sprawia, że kozice rodzą".
8. Podobnie jak indywidualne lamentacje kończą się błaganiem o ocalenie ludu (Ps 25[24],22; Ps 28[27],9, hymny proszą o błogosławieństwo dla całego narodu).