Księga Barucha →

Rozdział 4

¹ Tą mądrością jest księga przykazań Boga
i Prawo trwające na wieki.
Wszyscy, którzy się go trzymają, żyć będą.
Którzy je zaniedbują, pomrą.
² Nawróć się, Jakubie, trzymaj się go,
chodź w blasku jego światła!
³ Nie dawaj chwały swojej obcemu
ani innemu narodowi twych przywilejów!
⁴ Szczęśliwi jesteśmy, o Izraelu,
że znamy to, co się Bogu podoba.
⁵ Bądź dobrej myśli, narodzie mój,
pamiątko Izraela!
⁶ Zostaliście zaprzedani poganom,
ale nie na zatracenie,
dlatego zostaliście wydani nieprzyjaciołom,
iż pobudziliście Boga do gniewu.
⁷ Rozgniewaliście bowiem Stworzyciela swego
ofiarami składanymi złym duchom, a nie Bogu¹.
⁸ Zapomnieliście o waszym Żywicielu,
Bogu wiekuistym,
zasmuciliście też Jerozolimę,
która was wychowała.
⁹ Widziała bowiem przychodzący na was gniew Boży
i rzekła:
«Słuchajcie, sąsiedzi Syjonu,
Bóg zasmucił mnie bardzo,
¹⁰ widzę bowiem niewolę moich synów i córek,
jaką im zesłał Przedwieczny.
¹¹ Wyżywiłam ich z radością,
a odesłałam z płaczem i smutkiem.
¹² Niech nikt się nie śmieje,
żem wdowa i opuszczona przez wielu.
Zostałam opuszczona z powodu grzechów dzieci moich,
ponieważ wyłamały się spod prawa Bożego².
¹³ Nie poznały słusznych rozporządzeń Twoich
ani nie kroczyły drogami przykazań Bożych,
ani nie weszły na ścieżki
wychowania w Twojej sprawiedliwości.
¹⁴ Przyjdźcie, sąsiedzi Syjonu!
Przypomnijcie sobie niewolę moich synów i córek,
jaką im zesłał Przedwieczny.
¹⁵ Sprowadził na nich naród z daleka,
naród bezczelny, obcego języka,
który nie uszanował starca
ani nie ulitował się nad dzieckiem.
¹⁶ Uprowadził umiłowanych Wdowy
i pozbawił córek Opuszczoną.
¹⁷ Ja zaś jak wam mogę pomóc?
¹⁸ Ten, który zesłał na was to zło,
wybawi was z rąk nieprzyjaciół.
¹⁹ Idźcie, dzieci, idźcie,
ja zaś sama i opuszczona zostać muszę.
²⁰ Zdjęłam szatę pokoju,
a przyoblekłam się w wór mojej modlitwy³
i wołać będę do Przedwiecznego w czasie dni moich.
²¹ Miejcie ufność, dzieci, wołajcie do Boga,
a wyrwie was z mocy,
z ręki nieprzyjaciół.
²² Ja zaś z ufnością oddałam Przedwiecznemu wybawienie wasze
i rozradował mię Święty miłosierdziem,
jakie okaże wam prędko Przedwieczny, wasz Zbawca.
²³ Wysłałam was ze smutkiem i płaczem,
a Bóg odda mi was z radością i weselem na wieki.
²⁴ Jak bowiem teraz sąsiedzi Syjonu widzieli wasze wygnanie,
tak oglądać będą wasze zbawienie, sprawione przez Boga,
które przyjdzie wam z wielką chwałą i okazałością Przedwiecznego.
²⁵ Dzieci, cierpliwie znieście gniew,
jaki Bóg zesłał na was.
Prześladuje cię twój nieprzyjaciel,
ale wnet ujrzysz zagładę jego
i na karku jego staniesz.
²⁶ Moje dzieci pieszczone szły drogami przykrymi,
zostały uprowadzone
jak stado zagrabione przez nieprzyjaciół.
²⁷ Ufajcie, dzieci, wołajcie do Boga,
a Ten, który dopuścił to na was,
będzie pamiętał o was.
²⁸ Jak bowiem błądząc myśleliście o odstąpieniu od Boga,
tak teraz, nawróciwszy się, szukajcie Go dziesięciokrotnie.
²⁹ Albowiem Ten, co zesłał na was to zło,
przywiedzie radość wieczną wraz z wybawieniem waszym».
³⁰ Nie upadaj na duchu, Jeruzalem,
pocieszy cię Ten, który ci nadał imię.
³¹ Biada tym, którzy cię skrzywdzili
i cieszą się z twego nieszczęścia.
³² Biada tym miastom, którym służą twe dzieci,
biada temu, które przyjęło twych synów.
³³ Jak bowiem cieszyło się twoim zniszczeniem
i radowało się twoim upadkiem,
tak będzie zasmucone własnym spustoszeniem.
³⁴ Odbiorę mu radość z wielkiej liczby mieszkańców,
a pycha jego przemieni się w smutek.
³⁵ Albowiem Przedwieczny ześle na nie ogień przez wiele dni
i długi czas złe duchy zamieszkiwać je będą.
³⁶ ⁴ Jerozolimo, spojrzyj na Wschód
i zobacz radość, która ci przychodzi od Pana.
³⁷ Oto idą synowie twoi, których wysłałaś,
idą, zebrani ze wschodu i zachodu na słowo Świętego,
ciesząc się chwałą Boga.