Biblia Tysiąclecia →

Mądrość Syracha →

Rozdział 14

¹ Szczęśliwy mąż, który nie potknął się ustami
i nie jest przybity smutkiem grzechów.
² Szczęśliwy, którego własna dusza nie potępia
i kto nie stracił swojej nadziei.

Zazdrość i skąpstwo¹

³ Dla człowieka skąpego bogactwa nie są dobrem,
a sknerze na co pieniądze?
⁴ Ten, który gromadzi od ust sobie odejmując, dla innych gromadzi,
a z jego dostatków inni wystawnie żyć będą.
⁵ Kto jest zły dla siebie, czyż będzie dobry dla innych? -
nie ucieszy się on swoimi pieniędzmi.
⁶ Nie ma gorszego człowieka niż ten, który jest sknerą dla siebie samego,
i to jest odpłatą za jego przewrotność:
⁷ jeśli coś dobrego zrobi, przez zapomnienie to uczyni,
a na ostatek okaże swą przewrotność.
⁸ Zły jest, kto zazdrosnym okiem patrzy,
odwraca oblicze i z góry spogląda na innych.
⁹ Oko chciwca nie zadowoli się tym, co posiada,
a niegodziwa przewrotność wysusza duszę.
¹⁰ Oko złe zazdrości chleba,
i brakuje go na jego stole.
¹¹ Synu, stosownie do swej zamożności, staraj się o siebie,
a ofiary Panu godnie przynoś!
¹² Pamiętaj, że śmierć nie zwleka,
a przymierze Szeolu nie zostało ci odkryte².
¹³ Zanim umrzesz, czyń dobrze przyjacielowi
i według swej możności wydobądź coś i daj mu!
^14 3 Nie pozbawiaj się dobra dzisiejszego,
a przedmiot szlachetnego pożądania niech cię nie mija!
¹⁵ Czyż zostawisz drugiemu owoc swoich prac
i trudy twoje na podział losem?
¹⁶ Dawaj, bierz i staraj się o rozrywki dla siebie,
albowiem w Szeolu na próżno szukać przyjemności.
¹⁷ Wszelkie ciało starzeje się jak odzienie,
i to jest odwieczne prawo: «Na pewno umrzesz».
¹⁸ Jak gęste liście na bujnym drzewie,
jedne spadają, a drugie wyrastają,
podobnie pokolenia ciała i krwi,
jedno umiera a drugie się rodzi.
¹⁹ Każde dzieło podlegające zepsuciu przepadnie
i razem z nim pójdzie jego wykonawca.

Szczęście mędrca

²⁰ Szczęśliwy mąż, który się ćwiczy w mądrości
i który się radzi swego rozumu,
²¹ który rozważa drogi jej w swym sercu
i zastanawia się nad jej ukrytymi sprawami⁴.
²² Wyjdź za nią jak tropiciel
i na drogach jej przygotuj zasadzkę!
²³ Kto zaglądać będzie przez jej okna,
kto słucha przy jej drzwiach;
²⁴ kto zamieszka blisko jej domu
i wbije kołek w jej ściany⁵;
²⁵ kto postawi namiot swój przy jej boku -
ten zajmie miejsce w szczęśliwym mieszkaniu,
²⁶ postawi swe dzieci pod jej dachem
i pod jej gałęziami będzie przebywał.
²⁷ Ona zasłoni go przed żarem
i odpoczywać będzie w jej chwale.

Przypisy

1. Por. Koh 5,9; Koh 6,2.
2. Tzn. Dekret Boży, wyznaczający czas, kiedy ktoś ma umrzeć.
3. Por. Koh 2,24; Koh 8,15; Koh 9,7-10; Koh 11,9n.
4. Por. Ps 119[118] [->Ps 119[118],1].
5. Tak blisko zajmie miejsce, że kołek, do którego się wiąże sznury namiotu, wbije w ścianę domu, gdzie mieszka mądrość.