Biblia Tysiąclecia →

List do Filipian →

Rozdział 4

¹ Przeto, bracia umiłowani, za którymi tęsknię - radości i chwało¹ moja! - tak stójcie mocno w Panu, umiłowani!

Napomnienia szczegółowe

² Wzywam Ewodię i wzywam Syntychę, aby były jednomyślne w Panu. ³ Także proszę i ciebie, prawdziwy Syzygu², pomagaj im, bo one razem ze mną trudziły się dla Ewangelii wraz z Klemensem² i pozostałymi moimi współpracownikami, których imiona są w księdze życia².
⁴ Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się! ⁵ Niech będzie znana wszystkim ludziom wasza wyrozumiała łagodność: Pan jest blisko! ⁶ O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem! ⁷ A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie.
⁸ W końcu, bracia, wszystko, co jest prawdziwe, co godne, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co zasługuje na uznanie: jeśli jest jakąś cnotą i czynem chwalebnym - to miejcie na myśli!
⁹ Czyńcie to, czego się nauczyliście, co przejęliście, co usłyszeliście i co zobaczyliście u mnie, a Bóg pokoju będzie z wami.

Uznanie za ponownie okazaną pamięć

¹⁰ Także bardzo się ucieszyłem w Panu, że wreszcie rozkwitło wasze staranie o mnie, bo istotnie staraliście się, lecz nie mieliście do tego sposobności. ¹¹ Nie mówię tego bynajmniej z powodu niedostatku: ja bowiem nauczyłem się wystarczać sobie w warunkach, w jakich jestem. ¹² Umiem cierpieć biedę, umiem i obfitować. Do wszystkich w ogóle warunków jestem zaprawiony: i być sytym, i głód cierpieć, obfitować i doznawać niedostatku. ¹³ Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia. ¹⁴ W każdym razie dobrze uczyniliście, biorąc udział w moim ucisku. ^15 3 Wy, Filipianie, wiecie przecież, że na początku [głoszenia] Ewangelii, gdy opuściłem Macedonię, żaden z Kościołów poza wami jednymi nie prowadził ze mną otwartego rachunku przychodu i rozchodu, ¹⁶ bo do Tesaloniki nawet raz i drugi przysłaliście na moje potrzeby. ¹⁷ Mówię zaś to bynajmniej nie dlatego, że pragnę daru, lecz pragnę owocu, który wzrasta na wasze dobro.
¹⁸ Stwierdzam, że wszystko mam, i to w obfitości: jestem w całej pełni zaopatrzony, otrzymawszy przez Epafrodyta od was wdzięczną woń⁴, ofiarę przyjemną, miłą Bogu. ¹⁹ A Bóg mój według swego bogactwa zaspokoi wspaniale⁵ w Chrystusie Jezusie każdą waszą potrzebę.
²⁰ Bogu zaś i Ojcu naszemu chwała na wieki wieków! Amen.

Końcowe pozdrowienia

²¹ Pozdrówcie każdego świętego w Chrystusie Jezusie! Pozdrawiają was bracia, którzy są ze mną. ²² Pozdrawiają was wszyscy święci, zwłaszcza ci z domu Cezara⁶.
²³ Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa [niech będzie] z duchem waszym! Amen.

Przypisy

1. Dosł.: "wieńcu mój".
2. "Syzygu" - jest to zapewne gra słów: "w pełni zasługujący na miano współniosącego jarzmo"; Wlg i część komentatorów widzi tu rzeczownik pospolity - "współbojownika, towarzysza, druha"; "Klemensem" - część tradycji widzi w nim późniejszego papieża Klemensa I (88-97); "w księdze życia": Wj 32,32n; Ps 69[68],29; Ap 3,5. Symbol wybrania do łaski.
3. W przenośniach zaczerpniętych z języka kupieckiego Apostoł stwierdza zarówno swe prawo do utrzymania ze strony wiernych (por. 1 Kor 9,11), jak i to, że Bóg wynagrodzi im ofiary na ten cel złożone.
4. Rdz 8,21; Wj 29,18 itd. Kontekst wyjaśnia znaczenie symbolu.
5. Inni dosł.: "w chwale", widząc tu aluzję do nagrody wiecznej.
6. Nawróceni pretorianie, urzędnicy, personel cesarski, włącznie z niewolnikami.