Biblia Tysiąclecia →

Lamentacje →

Rozdział 1

WINA I KARA

Smutek po klęsce

Alef.

¹ Ach! Jakże zostało samotne
miasto tak ludne,
jak gdyby wdową się stała
przodująca wśród ludów,
władczyni nad okręgami
cierpi wyzysk jak niewolnica.

Bet.

² Płacze, płacze wśród nocy,
na policzkach jej łzy,
a nikt jej nie pociesza
spośród wszystkich przyjaciół;
zdradzili ją wszyscy najbliżsi
i stali się wrogami¹.

Gimel.

³ Wygnańcem² jest Juda przez nędzę
i ciężką niedolę,
mieszka pomiędzy ludami,
nie zaznał spoczynku;
dosięgli go wszyscy prześladowcy
pośród ucisku.

Dalet.

⁴ Drogi Syjonu w żałobie,
nikt nie spieszy na jego święta³;
wszystkie jego bramy bezludne,
kapłani wzdychają,
dziewice znękane,
on sam pogrążony w goryczy.

He.

⁵ Wszyscy jego ciemięzcy są górą,
szczęśliwi są jego wrogowie,
albowiem zasmucił go Pan
za mnóstwo jego grzechów⁴,
dzieci poszły w niewolę
[gnane] przed ciemięzcą.

Waw.

⁶ Opuściło Córę Syjonu
całe jej dostojeństwo;
przywódcy⁵ jej niby jelenie,
co paszy nie mają
i bezsilnie się wloką
przed łowcą.

Zain.

⁷ Jerozolima wspomina
w dniach tułaczki i biedy;
wszystkie cenne dobra
dawniej posiadane,
gdy naród wpadł w ręce wroga,
i nikt mu nie pomógł;
ciemięzcy patrząc szydzili
z jej zniszczenia.

Chet.

⁸ Jerozolima ciężko zgrzeszyła,
stąd budzi odrazę,
kto cenił ją - [teraz] nią gardzi,
gdyż widać jej nagość;
ona również wzdycha
i chce się wycofać.

Tet.

⁹ W fałdach jej sukni plugastwo⁶:
niepomna była przyszłości;
wielce ją poniżono,
nikt nie spieszy z pociechą:
«Spojrzyj na nędzę mą, Panie,
bo wróg bierze górę».

Jod.

¹⁰ Ciemięzca rękę wyciągnął
po wszystkie jej skarby,
a ona patrzyła na pogan,
jak do świątyni wtargnęli,
choć im zakaz wydałeś, iż nie wejdą
do Twego zgromadzenia⁷.

Kaf.

¹¹ Jęczy cały jej lud,
szukając chleba,
na żywność swoje skarby wydali,
by siły przywrócić:
«Wejrzyj, przypatrz się, Panie,
jak mnie znieważono».

Skarga Jerozolimy

Lamed.

¹² Wszyscy⁸, co drogą zdążacie,
przyjrzyjcie się, patrzcie,
czy jest boleść podobna
do tej, co mnie przytłacza,
którą doświadczył mnie Pan,
gdy gniewem wybuchnął.

Mem.

¹³ Zesłał ogień⁹ z wysoka,
kazał mu wejść w moje kości;
zastawił sieć na me nogi,
sprawił, że się cofnęłam;
uczynił mnie spustoszoną,
cierpiącą dzień cały.

Nun.

¹⁴ Ciężkie brzemię mych grzechów¹⁰
ręką Jego związanych
przygniata mi szyję,
mocą moją chwieje:
Pan wydał mnie w ręce,
którym nie zdołam się wymknąć.

Samek.

¹⁵ Odtrącił Pan ode mnie
wszystkich walecznych,
zgromadzenie przeciwko mnie zwołał,
by zniszczyć moją młodzież;
Pan jak w tłoczni podeptał
Dziewicę, Córę Judy¹¹.

Ain.

¹⁶ Oto dlaczego płaczę,
oko me łzy wylewa;
Pocieszyciel daleko ode mnie,
Ten, co by mi życie przywrócił;
straceni są moi synowie,
gdyż wróg był potężny.

Pe.

¹⁷ Wyciągnął Syjon swe ręce -
nikt go nie pociesza;
Pan nasłał na Jakuba
sąsiadów ciemięzców.
Stała się Jerozolima
ohydną w ich rękach.

Sade.

¹⁸ Sprawiedliwym okazał się Pan,
gdyż wzgardziłam Jego słowami -
słuchajcie, wszystkie narody,
na ból mój popatrzcie -
dziewice i moi młodzieńcy
poszli w niewolę.

Kof.

¹⁹ Wzywałam swoich przyjaciół,
a oni mnie zdradzili;
moi kapłani i starsi
zginęli w mieście,
kiedy szukali żywności,
by życie ratować.

Resz.

²⁰ Spójrz, Panie, bo jestem w ucisku,
drgają me trzewia,
ściska się we mnie serce,
bo byłam oporna.
Na ulicy miecz się sroży,
a w domu - śmierć.

Szin.

²¹ Słyszano, że wzdycham,
lecz nikt nie pociesza;
wszyscy wrogowie na wieść o nieszczęściu
cieszą się, żeś Ty to uczynił¹².
Sprowadź dzień zapowiedziany,
by los mój ich spotkał.

Taw.

²² Cała ich złość niech stanie przed Tobą,
racz z nimi postąpić
podobnie, jak ze mną postąpiłeś¹³
za wszystkie me grzechy;
bo liczne są moje udręki,
i serce me choruje.

Przypisy

1. Tak było w r. 601 przed Chr.; por. 2 Krl 24,2nn.
2. Szczytowy punkt klęski narodowej.
3. Por. Jr 14,2.
4. Por. Jr 2,17n; Ez 5,6-11.
5. O ich uprowadzeniu por. 2 Krl 24,10-17; 2 Krl 25,3-6.
6. Sens: winy nie da się ukryć.
7. Por. Pwt 23,4.8n; 2 Krl 24,13; 2 Krl 25,13-17.
8. Popr. wg Wlg Hebr.: "Czy to nie dotyczy was wszystkich..." Słowa te liturgia kładzie w usta cierpiącego Chrystusa lub Jego Matki Bolesnej.
9. Piorun lub epidemia gorączki.
10. Inni popr.: "On czuwa nad mymi grzechami".
11. Jak w Lm 1,6 uosobienie Jerozolimy i Judei.
12. Por. 2 Krl 18,25; Iz 36,10; Jr 50,11.
13. Por. Jr 50,13.24.35.