Biblia Tysiąclecia →

Księga Psalmów →

Psalm 90

KSIĘGA CZWARTA

PSALM 90(89)¹

Wieczny Bóg nadzieją człowieka

¹ Błaganie Mojżesza, męża Bożego.
Panie, Ty dla nas byłeś ucieczką
z pokolenia na pokolenie.
² Zanim góry narodziły się w bólach,
nim ziemia i świat powstały,
od wieku po wiek Ty jesteś Bogiem².
^3 3 W proch każesz powracać śmiertelnym,
i mówisz: «Synowie ludzcy, wracajcie!»
⁴ Bo tysiąc lat w Twoich oczach
jest jak wczorajszy dzień, który minął,
niby straż nocna.
⁵ Porywasz ich: stają się jak sen poranny⁴,
jak trawa, co rośnie:
⁶ rankiem kwitnie i jest zielona,
wieczorem więdnie i usycha.
⁷ Zaiste, Twój gniew nas niszczy,
trwoży nas Twe oburzenie.
^8 5 Stawiasz przed sobą nasze winy,
nasze skryte grzechy w świetle Twojego oblicza.
⁹ Bo wszystkie dni nasze płyną pod Twoim gniewem;
kończymy nasze lata jak westchnienie.
¹⁰ Miarą naszych lat jest lat siedemdziesiąt
lub, gdy jesteśmy mocni, osiemdziesiąt;
a większość z nich to trud i marność:
bo szybko mijają, my zaś odlatujemy.
¹¹ Któż potrafi zważyć ogrom Twojego gniewu
i kto może doświadczyć mocy Twego oburzenia?^6
12 Naucz nas liczyć dni nasze,
abyśmy osiągnęli mądrość serca.
¹³ Powróć, o Panie, dokądże jeszcze...?
I bądź litościwy dla sług Twoich!^7
14 Nasyć nas z rana swoją łaskawością,
abyśmy przez wszystkie dni nasze mogli się radować i cieszyć.
¹⁵ Daj radość według [miary] dni, w których nas przygniotłeś,
i lat, w których zaznaliśmy niedoli.
¹⁶ Niech sługom Twoim ukaże się Twe dzieło,
a chwała Twoja nad ich synami!
¹⁷ A dobroć Pana Boga naszego niech będzie nad nami!
I wspieraj pracę rąk naszych,
wspieraj dzieło rąk naszych!

Przypisy

1. Ps 90 Lamentacja zbiorowa z pewnymi elementami hymnodycznymi (1-4).
2. Nawiązujący do dawnych podań, poetycki sposób opisu powstawania świata (podobnie Hi 38,8; o morzu!). Tylko Bóg był sprawcą i świadkiem tego wydarzenia: Hi 38,8-38; por. Prz 8,25.
3. Człowiek, ukształtowany z prochu (Rdz 3,19), zostaje obrócony przez Boga w tenże proch (Ps 103[102],14; Ps 104[103],29; Ps 146[145],4; Hi 38,8-38; Koh 12,7). Wieczność Boga i doczesność człowieka są niewspółmierne (por. 2 P 3,8).
4. Tłum. przypuszczalne. Roślinność, pokrywająca wczesną wiosną pustynne tereny Judei, usycha po bardzo krótkim czasie pod wpływem gorącego wiatru wschodniego (chamsin) : Ps 102[101],12; Ps 103[102],15-16; Hi 14,1-2; Syr 14,18; Iz 40,6n.
5. Refleksje podobnego typu jak Rdz 6,3; decydującym czynnikiem krótkości i znikomości życia ludzkiego jest grzech. Stanowi to dość częsty temat sentencji mądrościowych, np. Prz 10,27; Syr 18,8-9; obszerniej Koh 12,1-7. Gniew Boży - stały u proroków obraz sprawiedliwości karzącej.
6. Tekst popr.; hebr.: "a jaka bojaźń przed Tobą, taki gniew".
7. Por. Wj 32,12; Pwt 32,36.