Biblia Tysiąclecia →

Księga Psalmów →

Psalm 41

PSALM 41(40)¹

W ciężkiej chorobie

¹ Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy.
² Szczęśliwy ten, kto myśli o biednym <i o nędzarzu>²,
w dniu nieszczęścia Pan go ocali.
³ Pan go ustrzeże, zachowa przy życiu,
uczyni szczęśliwym na ziemi
i nie wyda go wściekłości jego wrogów.
⁴ Pan go pokrzepi na łożu boleści:
podczas choroby poprawi całe jego posłanie³.
⁵ Mówię: «O Panie, zmiłuj się nade mną;
uzdrów mnie, bo zgrzeszyłem przeciw Tobie!»
⁶ Nieprzyjaciele moi mówią o mnie złośliwie:
«Kiedyż on umrze i zginie jego imię?»
⁷ A jeśli przychodzi któryś odwiedzić, mówi puste słowa,
w sercu swym złość gromadzi,
a skoro wyjdzie za drzwi, wypowiada ją.
⁸ Szepcą przeciw mnie wszyscy, co mnie nienawidzą
i obmyślają moją zgubę:
⁹ «Zaraza złośliwa nim zawładnęła»⁴
i «Już nie wstanie ten, co się położył».
¹⁰ Nawet mój przyjaciel, któremu ufałem
i który chleb mój jadł, podniósł na mnie piętę⁵.
¹¹ Ale Ty, Panie, zmiłuj się nade mną i dźwignij mnie,
abym im odpłacił.
¹² Po tym poznam, żeś dla mnie łaskawy,
że mój wróg nie odniesie nade mną triumfu.
¹³ A Ty mnie podtrzymasz dzięki mej prawości
i umieścisz na wieki przed Twoim obliczem.
¹⁴ Błogosławiony Pan, Bóg Izraela,
od wieku aż po wiek!
Amen, amen⁶.

Przypisy

1. Ps 41 Pieśń dziękczynna, opowiadająca o przeciwnościach, z których Bóg wybawił Psalmistę.
2. Dodane wg przekł. staroż.
3. Także w czasie choroby Pan będzie się nim opiekował i zmieni jego niemoc w zdrowie. Psalmista daje wyraz rozpowszechnionemu w Piśmie św. przeświadczeniu, że choroba jest następstwem grzechu (w. 5).
4. Być może chodzi tu nawet o złorzeczenie pod adresem chorego. Stych różnie popr.
5. Wspólnota posiłku, szczególnie rytualnego, wytwarzała specjalną więź przyjaźni. Także i ten przyjaciel zwrócił się przeciw nieszczęśliwemu (tłum. ostatnich słów w. przypuszczalne). Por. cytat w J 13,18.
6. Wiersz ten stanowi ogólne zakończenie zbioru "Dawidowego" psalmów; podwójne "amen" pochodzi z użytku liturgicznego.