Biblia Tysiąclecia →

Księga Psalmów →

Psalm 39

PSALM 39(38)¹

Jęk ciężko utrapionego

¹ Kierownikowi chóru, Jedutunowi². Psalm. Dawidowy.
² Rzekłem: «Będę pilnował dróg moich,
abym nie zgrzeszył językiem;
nałożę na usta wędzidło,
dopóki naprzeciw mnie jest występny».
³ Oniemiałem, zamilkłem
pozbawiony szczęścia,
lecz moja boleść wzmogła się na nowo.
⁴ Serce w mym wnętrzu rozgorzało;
gdy rozważałem, zapłonął w nim ogień³:
język mój przemówił.
⁵ O Panie, mój kres pozwól mi poznać
i jaka jest miara dni moich,
bym wiedział, jak jestem znikomy.
^6 4 Oto wymierzyłeś moje dni tylko na kilka piędzi,
i życie moje jak nicość przed Tobą.
Doprawdy, życie wszystkich ludzi jest marnością.
⁷ Człowiek jak cień przemija,
na próżno tyle się niepokoi,
gromadzi, lecz nie wie, kto to zabierze.
⁸ A teraz w czym mam pokładać nadzieję, o Panie?
W Tobie jest moja nadzieja.
⁹ Wybaw mnie od wszelkich moich nieprawości,
nie wystawiaj mnie na pośmiewisko głupca!
¹⁰ Zamilkłem, ust mych nie otwieram:
Ty bowiem [to] sprawiłeś.
¹¹ Odwróć ode mnie Twe ciosy:
ginę pod uderzeniem Twej ręki⁵.
¹² Za winę chłoszczesz człowieka karaniem,
jak mól obracasz wniwecz to, czego pożąda.
Doprawdy, każdy człowiek jest marnością.
¹³ Usłysz, o Panie, moją modlitwę,
i wysłuchaj mego wołania;
na moje łzy nie bądź nieczuły,
bo gościem jestem u Ciebie,
przechodniem - jak wszyscy moi przodkowie⁶.
¹⁴ Odwróć oczy ode mnie⁷, niech doznam radości,
zanim odejdę i mnie nie będzie.

Przypisy

1. Ps 39 Indywidualna lamentacja.
2. Wybitny lewita, który (1 Krn 9,16) za czasów Dawida sprawował nadzór nad instrumentami muzycznymi (1 Krn 16,41n) i wykonywał utwory muzyczne (1 Krn 25,1.6; 2 Krn 5,12) wraz z Asafem i Hemanem.
3. Por. Jr 20,9.
4. Refleksje zbliżone do Księgi Koheleta (np. Koh 2,26 i in.); zob. także Ps 102[101],12; Ps 144[143],4. Refleksje zbliżone do Hi 7,6-10; Koh 2,26.
5. Por. Ps 32[31],4. Bóg zsyła ciężkie kary za grzechy.
6. Naród Boży jest gościem w Jego dziedzictwie (por. Ps 119[118],19; Kpł 25,23; 1 Krn 29,15; Hbr 11,13).
7. Pan "patrzy" na człowieka, zarówno by go karać (jak tutaj), jak też by go wybawić z cierpienia (np. Ps 25[24],18 i in.).