Biblia Tysiąclecia →

Księga Psalmów →

Psalm 116

PSALM 116(114-115)¹

Dziękczynienie uratowanego od śmierci

¹ Alleluja.
Miłuję Pana, albowiem usłyszał
głos mego błagania,
² bo ucha swego nakłonił ku mnie
w dniu, w którym wołałem.
³ Oplotły mnie więzy śmierci,
dosięgły mnie pęta Szeolu,
popadłem w ucisk i udrękę².
⁴ Ale wezwałem imienia Pańskiego:
«O Panie, ratuj me życie!»
⁵ Pan jest łaskawy i sprawiedliwy
i Bóg nasz jest miłosierny³.
⁶ Pan strzeże ludzi pełnych prostoty:
byłem bezsilny, a On mię wybawił.
⁷ Wróć, moja duszo, do swego spokoju,
bo Pan ci dobrze uczynił.
⁸ Uchronił bowiem moje życie od śmierci,
moje oczy - od łez,
moje nogi - od upadku⁴.
⁹ Będę chodził w obecności Pańskiej
w krainie żyjących.

(Wlg 115)

¹⁰ Ufałem, nawet gdy mówiłem⁵:
«Jestem w wielkim ucisku».
¹¹ Powiedziałem w swym przygnębieniu:
«Każdy człowiek kłamie!»^6
12 Cóż oddam Panu
za wszystko, co mi wyświadczył?
¹³ Podniosę kielich zbawienia⁷
i wezwę imienia Pańskiego.
¹⁴ Moje śluby, złożone Panu, wypełnię
przed całym Jego ludem.
¹⁵ Drogocenną jest w oczach Pana
śmierć Jego czcicieli⁸.
¹⁶ O Panie, jam Twój sługa,
jam Twój sługa, syn Twojej służebnicy⁹:
Ty rozerwałeś moje kajdany.
¹⁷ Tobie złożę ofiarę pochwalną
i wezwę imienia Pańskiego.
¹⁸ Moje śluby, złożone Panu, wypełnię
przed całym Jego ludem.
¹⁹ na dziedzińcach domu Pańskiego,
pośrodku ciebie, Jeruzalem.

Przypisy

1. Ps 116[114-115] Indywidualna pieśń dziękczynna.
2. Psalmista znajdował się w niebezpieczeństwie życia, popadł już niemal w sferę śmierci, jak się wydawało, nieodwołalnie.
3. Por. Ps 86[85],15; Ps 111[110],4; Ps 112[111],4.
4. Por. Ps 56[55],14; (Iz 25,8).
5. Tę część wiersza przytacza 2 Kor 4,13, rozumiejąc tekst o wierze nadprzyrodzonej (w zmartwychwstanie Chrystusa i chrześcijan).
6. Por. Ps 12[11],3; Ps 62[61],10.
7. Zapewne gest dziękczynny, stosowany w liturgii ST (Wj 29,40) jak też u chrześcijan (1 Kor 10,16). "Kielich" oznaczał w ogóle los lub ostateczną decyzję (por. przypis do Ps 16[15],5); w tym sensie mówi ST często o "pucharze lub kubku gniewu Pana" (Iz 51,17.22; Jr 25,15-29; Lm 4,21) jako o decyzji kary. Ten sam obraz może mieć, jak się wydaje, także znaczenie pozytywne, zadatku wyzwolenia.
8. Tzn. Bóg nie pragnie śmierci swoich czcicieli, lecz ratuje ich od niej (w. 8); por. Ps 16[15] [->Ps 16[15],1], Ps 10n [->Ps 10,1]; Ps 72[71],14. Przekłady starożytne pod wpływem nauki o zmartwychwstaniu ciał zmieniły sens wyrażenia, uważając śmierć za drogę połączenia się z Bogiem i otrzymania nagrody. Tak rozumie ten wiersz także chrześcijańska liturgia i Martyrologium.
9. Zob. Ps 86[85],16.