Biblia Tysiąclecia →

Księga Nahuma →

Rozdział 2

^1 1 Oto na górach stopy zwiastuna ogłaszającego pokój.
Święć, Judo, twe uroczystości,
wypełniaj twe śluby,
bo nie przejdzie już więcej po tobie nikczemnik¹,
całkowicie został zgładzony.

Dramatyczny opis upadku Niniwy

³ Bo przywrócił Pan świetność Jakuba,
jak świetność Izraela,
ponieważ łupieżcy ich splądrowali
i wyniszczyli ich latorośle.
² Pogromca² nadciąga przeciwko tobie.
Strzeż twierdzy;
nadzoruj drogę,
wzmocnij biodra,
rozwiń jak najbardziej siłę.
⁴ Tarcze jego bohaterów lśnią czerwienią,
wojownicy w szkarłat ubrani;
ogniem stali³ iskrzą się wozy,
w dniu jego przygotowania;
a włócznie³ ich się poruszają.
⁵ Po gościńcach szaleją rydwany,
przewracają się na błoniach;
widok ich - niby pochodnie,
przejeżdżają jak błyskawice.
⁶ Zwołuje on⁴ swoich wojowników;
potknęli się w swoim pochodzie:
spieszą do jej murów,
lecz przygotowano już dach oblężniczy.
⁷ Śluzy rzeczne się otworzyły,
a pałac⁵ jest przerażony.
⁸ I władczyni⁶ obnażona - będzie uprowadzona,
gdy niewolnice jej wzdychające żałośnie
jakby głosem gołębic -
biją się w piersi.
⁹ I stała się Niniwa jak zbiorowisko wód -
wody jej się rozpływają.
«Zatrzymajcie się, zatrzymajcie!»
Lecz nikt się nie odwraca.
¹⁰ «Rozchwyćcie srebro, rozchwyćcie złoto!»,
bo nie ma końca ten zasób...
nadmiar wszelkich kosztowności.
¹¹ Pustkowie i bezludzie, i zniszczenie,
i serce omdlewające, i chwiejące się kolana,
i skurcz we wszystkich biodrach;
a twarze wszystkich utraciły krasę⁷.
¹² Gdzież [teraz] jaskinia lwów
i owo żerowisko lwiątek,
gdzie chodził lew, lwica i szczenię lwie,
a nikt nie trwożył.
¹³ Lew dosyć rozszarpał [ofiar] dla swoich szczeniąt
i nadusił dla swoich lwic,
i wypełnił zdobyczą swe nory,
a legowiska swoje grabieżą.
¹⁴ «Oto Ja przeciw tobie! - wyrocznia Pana Zastępów -
i puszczę z dymem twe rydwany,
a lwiątka twoje miecz pochłonie,
i wykorzenię z ziemi twój łup,
i nie będzie więcej słychać głosu twoich posłów».

Przypisy

1. W LXX; w Wlg jest to 1,15. "Nikczemnik" - dosł.: Bedial. Por. Iz 52,7. Kolejność wierszy następnych zmieniona ze względu na sens.
2. Prawdopodobnie aluzja do neobabilońskiego króla Nabopolassara (626-605), który po śmierci Assurbanipala (625) uzależnił się politycznie od Asyrii i przyczynił się do jej upadku (606).
3. "Stali" - tłum. przypuszczalnie; inni popr.: "pochodni"; "włócznie" - hebr. dosł.: "cyprysy"; inni popr.: "jeźdźcy są osłonięci".
4. Tj. król Niniwy.
5. Tzn. jego mieszkańcy.
6. Interpretacja tego wiersza nasuwa wciąż poważne trudności. Zwrócili już na to uwagę tłumacze LXX i Wlg; "władczyni" - popr.; hebr.: "postawiony", co inni popr. na "posąg" (domyślnie: bogini).
7. Zapewne tyle, co "pobladły".