Biblia Tysiąclecia →

Księga Ezechiela →

Rozdział 19

Żale nad władcami izraelskimi

¹ A ty śpiewaj żale nad władcami izraelskimi ² i mów:
Jakąż lwicą między lwami
była twoja matka?¹
Leżała wśród lwiątek
i odkarmiała małe.
³ Odchowała jedno z małych.
Ono stało się lwiątkiem,
nauczyło się porywać zdobycz,
pożerało ludzi.
⁴ Narody dowiedziały się o nim
i ono w pułapkę ich wpadło.
Za kółko [w nozdrzach] zawiedli je
do ziemi egipskiej².
⁵ Ona zaś widząc, że się zawiodła,
a jej nadzieja przepadła,
wzięła inne ze swoich małych
i uczyniła je lwiątkiem.
⁶ Biegało ono pomiędzy lwami
i stało się młodym lwem,
nauczyło się porywać zdobycz,
pożerało ludzi.
⁷ Napadało na ich pałace,
niszczyło ich miasta.
Kraj i to, co go napełnia,
ulegał przerażeniu
na głos jego ryku.
⁸ Zgromadziły się przeciwko niemu
narody z okolicznych krajów,
zastawiły nań swoje sidła,
i w pułapkę je pochwyciły.
⁹ Za pomocą kółka [w nozdrzach] umieszczono je w klatce
i zawiedziono do króla babilońskiego.
Zamknięto je w ciężkim więzieniu,
by głos jego nie był więcej słyszany
na górach izraelskich³.
¹⁰ Matka twoja była podobna do winorośli⁴
zasadzonej nad brzegiem wód.
Była płodna i w latorośle bogata
dzięki obfitości wody.
¹¹ Puściła potężne konary,
zdatne na berła królewskie.
Okazałym był wzrost jej wśród gąszcza gałązek,
z powodu swej wysokości
widoczna była wśród mnóstwa listowia.
¹² Lecz w gniewie została wyrwana,
rzucona na ziemię,
a wiatr wschodni wysuszył jej owoc.
Została złamana,
uschły potężne jej konary
i ogień je strawił.
¹³ A teraz zasadzono ją na pustyni,
na ziemi wyschłej i suchej.
¹⁴ Ogień wydobył się z jej konaru, strawił jej gałęzie i owoce.
Nie będzie już miała potężnego konaru,
berła do rządzenia.
Oto lamentacja - służyć ma jako lamentacja».

Przypisy

1. Naród izraelski.
2. Mowa tu o królu Joachazie. Por. 2 Krl 23,33n.
3. Chodzi tu niewątpliwie o króla Jojakina, deportowanego do Babilonu. Por. 2 Krl 24,8n.
4. Por. Iz 5,1n.