8 sierpnia 2019

Czwartek, XVIII Tydzień zwykły
Rok C, I

Wspomnienie św. Dominika, prezbitera

O co proszę? O dogłębne przylgnięcie do uczuć i pragnień Jezusa

Przyłączę się do uczniów, którzy w drodze rozmawiają z Jezusem. Usłyszę pytanie Jezusa: „Za kogo ludzie Mnie uważają?” (w. 13). Zwrócę uwagę na moje środowisko życia. Jak Jezus jest odbierany w gronie moich bliskich, znajomych?

W serdecznej rozmowie z Jezusem powiem Mu z troską o tych, którzy są mi bliscy, a w Niego nie wierzą. Będę prosił Jezusa o mądrość i miłość, abym mógł im pomóc w poznaniu i pokochaniu Jezusa.

Wyobrażę sobie Jezusa, który podchodzi do mnie, patrzy w moje oczy i z przejęciem pyta: „A ty, za kogo Mnie uważasz? Kim jestem dla ciebie?” (w. 15). Zatrzymam się dłużej na pytaniu Jezusa. Będę prosił, aby przeniknął nim moje serce i umysł.

Wrócę do najważniejszych momentów mojego życia, które miały silny wpływ na kształtowanie się we mnie obrazu Jezusa. Jaki obraz Jezusa noszę dzisiaj w sobie? Kim jest dla mnie?

„Ciało i krew nie objawiły ci tego...” (w. 17). Uświadomię sobie, że podobnie jak Piotr jestem naprawdę błogosławiony: znam Jezusa, wierzę w Niego, znam Jego słowo, przyjmuję Go w Eucharystii. Będę dziękował Bogu Ojcu za dar wiary i tych, którzy są dla mnie oparciem w wierze.

Zwrócę uwagę na Piotra, który czuje opór i buntuje się, gdy Jezus zapowiada swoje cierpienie i odrzucenie (ww. 21-22). Zapytam o moje opory i lęki w pójściu za Jezusem. Czego najbardziej się boję, przed czym uciekam? Powiem o tym szczerze Jezusowi.

W żarliwej modlitwie będę prosił Jezusa, aby pomógł mi przylgnąć do Niego, niezależnie od życiowych sytuacji. Będę powtarzał modlitwę serca: „Jezu, naucz mnie myśleć o tym, co Boże, a nie o tym, co ludzkie” (w. 23).

Krzysztof Wons SDS/Salwator