2 października 2018

Wtorek, XXVI Tydzień zwykły
Rok B, II

Wspomnienie świętych Aniołów Stróżów

O co proszę? O serce dziecka i wrażliwość na maluczkich

Wsłucham się w pytanie uczniów: „Kto właściwie jest największy?”. Czy podobne pytanie żyje we mnie? Co mogę powiedzieć Jezusowi o moim pragnieniu uznania, znaczenia i wielkości?

Wyobrażę sobie Jezusa, który staje przede mną z małym dzieckiem i mówi do mnie: „Jeśli się nie odmienisz i nie staniesz jak dziecko, nie wejdziesz do królestwa niebieskiego” (ww. 2- -3). Jakie uczucia wywołują we mnie te słowa? Powiem o tym Jezusowi.

Poproszę Jezusa, aby pokazał mi moją pychę i chore poczucie wielkości, które nie pozwala mi żyć w prostocie i wolności dziecka. W czym najbardziej boję się uniżania? Jakiej życiowej odmiany potrzebuję najbardziej?

Jezus mówi mi, że „mali” posiadają w niebie swoje szczególne miejsce (w. 10). Przywołam na pamięć „maluczkich”, z którymi przebywam na co dzień. Kto to jest? Co mogę powiedzieć o mojej wrażliwości na ich słabość i biedę?

Przyniosę Jezusowi i Ojcu moich maluczkich, z którymi żyję na co dzień. Co jest ich największą potrzebą? O co chciałbym prosić dla nich? Powierzę każdego z nich i siebie naszym Aniołom Stróżom.

Poproszę Anioła Stróża, aby pomógł mi stanąć przed Jezusem z całą moją biedą i małością. Wyznam Mu szczerze to, co obecnie przeżywam jako swoją największą słabość. Oddam Mu siebie i będę Go prosił: „Prowadź mnie do Ojca. Nie pozwól, abym kiedykolwiek zginął”.

Krzysztof Wons SDS/Salwator