10 września 2017

Niedziela, XXIII Tydzień zwykły
Rok A, I

Dwudziesta Trzecia Niedziela zwykła

Nie zapomnij!

Weź udział we Mszy św.

O co proszę? O łaskę przebaczenia moim krzywdzicielom

„Gdy brat twój zgrzeszy przeciw tobie...” (w. 15). Wspomnę przed Jezusem moich krzywdzicieli. Kto zranił mnie najbardziej? Czy pielęgnuję w sercu gniew? Czy potrafi ę wybaczyć? Poproszę Jezusa, aby wypełnił moje serce swoją miłością.

Jezus przypomina mi, że nie wolno tłumić w sobie doznanej krzywdy. Przebaczenie zakłada przyznanie się najpierw przed sobą, a potem przed krzywdzicielem, że zostałem zraniony. Czy przyznaję się przed sobą do zranień, które noszę w sercu? Czy jestem od nich wolny?

Jedną z form wypowiadania doznanej krzywdy jest braterskie upomnienie (w. 15). Nie jest ono sposobem wyrażania swoich żalów i pretensji, ale uświadomieniem krzywdzicielowi jego grzesznej postawy. Co mogę powiedzieć o mojej umiejętności upominania?

Jezus zachęca, aby upominać w sposób opanowany: najpierw w cztery oczy, potem przy świadkach i w końcu wobec wspólnoty (ww. 15-17). Nie wolno ukrywać krzywdzicieli i przemilczać krzywd. Czy nie zamieniam upomnienia w obmowy, żale i pretensje? Czy nie uciekam od napiętnowania krzywd i krzywdzicieli tam, gdzie żąda tego dobro osoby lub wspólnoty?

Największą pomocą Jezusa w leczeniu doznanych zranień i w wybaczaniu krzywd jest sakrament pokuty (w. 18). Czy w sakramencie pokuty dotykam korzeni moich grzechów, negatywnych uczuć i dotkliwych zranień? Czy wierzę, że Jezus może mnie z nich uzdrowić, uleczyć złe wspomnienia?

Jezus wskazuje na siłę wspólnej modlitwy (w. 19-20). Ojciec nie odmawia tym, którzy zgodnie o coś proszą. Powierzę Ojcu wszystkie najtrudniejsze sprawy i zranione relacje w mojej wspólnocie i rodzinie. Będę prosił z pokorą: „Pomóż mi przebaczyć moim krzywdzicielom!”.

Krzysztof Wons SDS/Salwator