28 sierpnia 2019

Środa, XXI Tydzień zwykły
Rok C, I

Wspomnienie św. Augustyna, biskupa i doktora Kościoła

O co proszę? O wewnętrzną szczerość, prawość i prostotę życia

Wsłucham się w surowe i stanowcze słowa Jezusa. Zobaczę Jego gniew, usłyszę Jego podniesiony głos. Co chce mi powiedzieć w swoich ostrych przestrogach?

Będę prosił Ducha Świętego o szczere otwarcie się na każde „biada”, które wypowiada Jezus. Zapytam siebie z odwagą, czy któreś z nich nie odnosi się do mnie, do mojego serca i sumienia?

Jezus gniewa się na ludzką obłudę (ww. 27-28). Demaskuje postawę ludzi uważanych za autorytety, którzy dbają jedynie o zewnętrzne wrażenie. Jezus zdziera maski ich zewnętrznej poprawności i odsłania ich plugawe życie.

Jak reaguje moje serce i umysł na słowa Jezusa? Czy czuję się dotknięty, niespokojny? Czy jestem wolny od nakładania masek, udawania, pozorów? Czy jest coś, co ukrywam przed Jezusem?

Jezus gniewa się na wielkie, puste gesty, na chełpliwość i „pokrętną mowę” (ww. 29-32). Słowa i czyny zdradzają prawdę o sercu. Przed Jezusem wszystko pozostaje jawne i odkryte.

Stanę przed Jezusem w całej prostocie serca. Przylgnę do Jego serca i będę Go prosił, aby obnażył mnie i uwolnił ze wszystkiego, co jest we mnie puste, próżne i nieszczere.

W żarliwej modlitwie oddam Mu swoje życie, powtarzając: „Jezu, Ty znasz mnie do końca. Ucz mnie życia w prawdzie!”.

Krzysztof Wons SDS/Salwator