22 sierpnia 2018

Środa, XX Tydzień zwykły
Rok B, II

Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Królowej

O co proszę? O wdzięczność i zdolność do radowania się każdą chwilą życia

Będę prosił Jezusa o światło i mądrość w rozważeniu przypowieści, którą mi opowiada. Powierzę Mu moje serce, aby było wrażliwe na każde Jego słowo.

Jezus opowiada historię wziętą z życia. Słuchając przypowieści Jezusa, będę pytał o siebie. Jakie wydarzenia z mojego życia odnajduję w ewangelicznej scenie? Z którą grupą robotników się utożsamiam?

Gospodarz zaprasza do swojej winnicy. „Umówił się z robotnikami” (w. 2). Co jest moją winnicą? Czy w mojej pracy, posługach odnajduję własne powołanie? Czy się na nie zgodziłem? Czy w mojej pracy czuję się wewnętrznie wolny?

Gospodarz troszczy się o tych, którzy są bezczynni, nie mają pracy (ww. 3-7). Wielu ludzi cierpi dzisiaj z powodu bezrobocia. Czy mam pracę? Czy potrafi ę za nią dziękować Bogu? Jak wygląda moje życie? O co chciałbym Go prosić?

Zwrócę uwagę na pretensjonalność „robotników pierwszej godziny” (ww. 9-12). Nie potrafi ą się cieszyć tym, co otrzymali. Pierwsi otrzymali pracę. Otrzymali uzgodnione wynagrodzenie. Zachłanność rodzi malkontenctwo.

Czy potrafi ę cieszyć się tym, co otrzymuję każdego dnia? Jakie dary dostrzegam najbardziej? Co przeważa w moim życiu: wdzięczność, radość czy zgorzknienie, niezadowolenie?

„Pierwsi będą ostatnimi” (w. 16). Jezus przestrzega mnie przed „wiecznym niezadowoleniem”, które sprawia, że będę czuł się „wiecznie ostatni”. Przypomina mi, że w moim życiu wszystko jest łaską! (ww. 14-15).

Będę prosił o dar wdzięczności: „Jezu, naucz mnie cieszyć się każdą chwilą”.

Krzysztof Wons SDS/Salwator